вуха
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці
[правіць]ву́-ха
Назоўнік, ніякі род, неадушаўлёны.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]IPA: [ˈvu.xa]
| Аўдыё | (файл) |
Семантычныя ўласцівасці
[правіць]
Значэнне
[правіць]- орган слыху, а таксама вонкавая частка яго ў форме ракавіны ◆ Унутранае вуха. Адмарозіць вушы. Пачухаць за вухам. Праваліцца па самыя вушы. Тугаваты на вуха. На вуха гаварыць. Міма вушэй прапусціць што-н. Вуха рэжа. Не бачыць каму-н. каго-, што-н. як сваіх вушэй. За вушы не адцягнеш каго-н. Адным вухам чуў. І сцены вушы маюць. Вушы наставіць. Трымаць вушы востра. У вушы ўвесці каму. Як у вуху. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 151. — 968 с.
- перан. здольнасць успрымаць гукі ◆ Чуткае вуха ў каго-н.
- у цёплай шапцы-вушанцы — бакавыя адкідныя часткі ◆ Шапка з вушамі.
- перан. у некаторых прадметаў: бакавая частка, прыстасаванне для падвешвання, пад’ёму ◆ Вушы цэбра.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??