умова

З пляцоўкі Вікіслоўнік
Jump to navigation Jump to search

Беларуская
[правіць]

Марфалагічныя і сінтаксічныя уласцівасці[правіць]

у-мо́-ва

Назоўнік, жаночы род, неадушаўлёны.

Корань: --.

Вымаўленне[правіць]

IPA: []

Семантычныя уласцівасці[правіць]

Значэнне[правіць]

  1. дагавор або частка дагавору ◆ Парушыць умову. Баханькоў А. Я. і інш. Тлумачальны слоўнік беларускай мовы: Для сярэд. школы. — 3-е выд., перапрац. і дап. — Мн.: Нар. асвета, 1979. — С. 300. — 334 с.
  2. патрабаванне ◆ Выставіць пэўныя ўмовы.
  3. мн. правілы жыцця, дзейнасці ◆ Умовы карыстання прыладамі.
  4. мн. абставіны, пры якіх што-н. адбываецца ◆ Працаваць у добрых умовах.
  5. тое, ад чаго залежыць нешта іншае ◆ Гэта магчыма пры ўмове, калі будзе добрае надвор’е.

Сінонімы[правіць]

Антонімы[правіць]

Гіперонімы[правіць]

Гіпонімы[правіць]

Халонімы[правіць]

Роднасныя словы[правіць]

Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы[правіць]

Этымалогія[правіць]

Паходзіць ад ??

Пераклад[правіць]