прывычка
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя уласцівасці
[правіць]пры-вы́ч-ка
Назоўнік, жаночы род, неадушаўлёны.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]Семантычныя уласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- засвоеная на працягу часу схільнасць, манера паводзін, дзеянняў, якая стала звычайнай, пастаяннай ◆ Дрэнная прывычка. Увайшло ў прывычку займацца гімнастыкай. Узяць у прывычку. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 638. — 968 с.
- навык, уменне, набытае вопытам ◆ Без прывычкі касіць цяжка.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??