корань

З пляцоўкі Вікіслоўнік
Jump to navigation Jump to search

Беларуская
[правіць]

Марфалагічныя і сінтаксічныя уласцівасці[правіць]

ко́-рань

Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.

Корань: --.

Вымаўленне[правіць]

IPA: []

Семантычныя уласцівасці[правіць]

Значэнне[правіць]

  1. падземная частка расліны, пры дапамозе якой яна замацоўваецца ў зямлі і атрымлівае пажыўныя рэчывы ◆ Выкапаць куст з коранем. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 372. — 968 с.
  2. частка зуба, ногця, воласа і пад., якая знаходзіцца ў целе ◆ Корань зуба.
  3. перан. пачатак, аснова чаго-н. ◆ Корань зла.
  4. у граматыцы: асноўная частка слова без суфікса і прыстаўкі ◆ Правільна вызначыць корань слова.
  5. у матэматыцы: лік, які пры ўзвядзенні ў пэўную ступень дае дадзены лік ◆ Квадратны корань. Здабыць корань.

Сінонімы[правіць]

Антонімы[правіць]

Гіперонімы[правіць]

Гіпонімы[правіць]

Халонімы[правіць]

Роднасныя словы[правіць]

Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы[правіць]

Этымалогія[правіць]

Паходзіць ад ??

Пераклад[правіць]