вір

Беларуская

Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці

вір

Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.

Корань: -вір-.

Семантычныя ўласцівасці

Значэнне

1. кругавы, лейкападобны рух вады на рацэ, які ўзнікае ад сутыкнення сустрэчных плыней ◆ Вір бурліў і пераліваўся. Вір падзей. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 144. — 968 с.
2. глыбокае месца ў рацэ з ямай, дзе адбываецца завіхрэнне плыні ◆ Для гэтага значэння не паказаны прыклады ўжывання. Дапамажыце праекту, дадаючы прыклад ужывання з літаратурнага твору ці аўтарытэтнага слоўніка.

Роднасныя словы

Роднасць
назоўнікі: вірок прыметнікі: віравы

Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы

• у віру на калу
• хоць у вір галавой

Этымалогія

Паходзіць ад ??

Пераклад

Рускаяru: омут м.