віноўнік
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці
[правіць]ві-но́ў-нік
Назоўнік, мужчынскі род, адушаўлёны.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]Семантычныя ўласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- той, хто вінаваты ў чым-н., хто з’яўляецца прычынай, крыніцай чаго-н. ◆ Віноўнік бедства. Віноўнік урачыстасці. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 143. — 968 с.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
| |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??