вышыня
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя уласцівасці
[правіць]вы-шы-ня́
Назоўнік, жаночы род, неадушаўлёны.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]IPA: []
Семантычныя уласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- гл. высокі
- прастора і адлегласць ад якога-н. пункта або зямлі ўверх ◆ Глядзець у вышыню. Ляцець на вялікай вышыні. Узняць на вялікую вышыню што-н. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 172. — 968 с.
- узвышша, пагорак ◆ Заняць вышыню. Авалодаць вышынямі ваеннага майстэрства.
- у матэматыцы: адрэзак прамой, які злучае вяршыню геаметрычнай фігуры з яе асновай (або прадаўжэннем асновы) і перпендыкулярны ёй ◆ Вышыня трохвугольніка.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??