вучыць
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці
[правіць]ву-чы́ць
Дзеяслоў.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]IPA: [vuˈt͡ʂɨt͡sʲ]
| Аўдыё | (файл) |
Семантычныя ўласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- перадаваць каму-н. якія-н. веды, навыкі, звычкі ◆ Вучыць англійскай мове. Вучыць сына плаваць. Вучыць гаспадарыць. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 152. — 968 с.
- перан. настаўляць чаму-н., пабуджаць да чаго-н. ◆ Вучыць паважаць старэйшых. Вучыць дзяцей толькі добраму.
- абгрунтоўваць, развіваць якую-н. тэорыю, думку, погляд ◆ Тэорыя вучыць, што свядомасць чалавека ёсць прадукт яго грамадскага жыцця.
- займаючыся, засвойваць, запамінаць ◆ Вучыць урок. Вучыць верш. Вучыць ролю.
- караць, біць ◆ Мала вас вучылі дубцом!
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??