вучань
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці
[правіць]ву́-чань
Назоўнік, мужчынскі род, адушаўлёны.
Корань: --.
Вымаўленне
[правіць]- МФА: [ˈvu.t͡ʂanʲ]
| Аўдыё | (файл) |
Семантычныя ўласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- той, хто вучыцца ў школе ці ў прафесійна-тэхнічным вучылішчы ◆ Вучань сярэдняй школы. Вучань рамеснага вучылішча. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 151. — 968 с.
- той, хто вучыцца чаму-н. у каго-н. ◆ Вучань шаўца. Вучань слесара.
- паслядоўнік чыйго-н. вучэння; той, хто вывучыў што-н. пад кіраўніцтвам каго-н. ◆ Вучань славутага генетыка Вавілава. Дастойны вучань свайго настаўніка.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??