Беларуская

вузел I

ву́-зел

Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.

Корань: -вузел-.

IPA: [ˈvu.zʲeɫ]

Аўдыё

месца, дзе звязаны канцы чаго-н. або зацягнута пятля на чым-н. ◆ Завязаць вузел. Вузел на канаце. Хусцінка на шыі завязана ў вузел. Марскі вузел. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 150. — 968 с.
месца перакрыжавання, стыку чаго-н. і пад. (ліній, магістралей, валокнаў і пад.) ◆ Чыгуначны вузел. Вузел дарог. Тэлеграфны вузел. Нервовы вузел. Вузел супярэчнасцей.
спец. частка механізма або тэхнічнае ўстройства, якія ўяўляюць сабой складанае злучэнне дэталей, асобных частак ◆ Зборка вузлоў. Санітарныя вузлы ў кватэрах.
тое, што і клунак ◆ Звязаць рэчы ў вузел.

Роднасць
назоўнікі: вузельчык прыметнікі: вузлавы

Паходзіць ад ??

ву́-зел

Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.

Корань: -вузел-.

IPA: [ˈvu.zʲeɫ]

спец. адзінка скорасці судна, роўная адной марской мілі ў гадзіну ◆ Для гэтага значэння не паказаны прыклады ўжывання. Дапамажыце праекту, дадаючы прыклад ужывання з літаратурнага твору ці аўтарытэтнага слоўніка.

Роднасць

Паходзіць ад ??