верх

Беларуская

Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці

верх

Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.

Корань: -верх-.

Семантычныя ўласцівасці

Значэнне

1. найбольш высокая, размешчаная над іншымі частка чаго-н. ◆ Верх дома. Верх гары. Жыць на самым версе. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 140. — 968 с.
2. пад’ёмны навес экіпажа, аўтамашыны ◆ Грузавік з брызентавым верхам.
3. добры бок адзення, пакрыты, абшыты матэрыяй, а таксама сама матэрыя; верхняя частка шапкі з другой матэрыі; верхняя частка абутку ◆ Драпавы верх паліто. Скураны верх.
4. перан. перавага ◆ Паглядзім, чый тут верх будзе. Браць верх.
5. перан. вышэйшая, крайняя ступень чаго-н. ◆ Верх дасканаласці. Верх майго жадання.
6. вышэйшыя кіруючыя колы грамадства ◆ Кіруючыя вярхі. Сустрэча ў вярхах.
7. перан. неглыбокія, павярхоўныя веды; знешні бок з’явы ◆ Нахапацца вярхоў. Слізгаць па вярхах.
8. спец. высокія ноты ◆ Браць вярхі.

Роднасныя словы

Роднасць

Этымалогія

Паходзіць ад ??

Пераклад

Рускаяru: верх m (verx) Украінскаяuk: верх m (verx)