верх
Беларуская
[правіць]Марфалагічныя і сінтаксічныя ўласцівасці
[правіць]верх
Назоўнік, мужчынскі род, неадушаўлёны.
Корань: -верх-.
Вымаўленне
[правіць]IPA: []
Семантычныя ўласцівасці
[правіць]Значэнне
[правіць]- найбольш высокая, размешчаная над іншымі частка чаго-н. ◆ Верх дома. Верх гары. Жыць на самым версе. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 140. — 968 с.
- пад’ёмны навес экіпажа, аўтамашыны ◆ Грузавік з брызентавым верхам.
- добры бок адзення, пакрыты, абшыты матэрыяй, а таксама сама матэрыя; верхняя частка шапкі з другой матэрыі; верхняя частка абутку ◆ Драпавы верх паліто. Скураны верх.
- перан. перавага ◆ Паглядзім, чый тут верх будзе. Браць верх.
- перан. вышэйшая, крайняя ступень чаго-н. ◆ Верх дасканаласці. Верх майго жадання.
- вышэйшыя кіруючыя колы грамадства ◆ Кіруючыя вярхі. Сустрэча ў вярхах.
- перан. неглыбокія, павярхоўныя веды; знешні бок з’явы ◆ Нахапацца вярхоў. Слізгаць па вярхах.
- спец. высокія ноты ◆ Браць вярхі.
Сінонімы
[правіць]Антонімы
[правіць]Гіперонімы
[правіць]Гіпонімы
[правіць]Халонімы
[правіць]Роднасныя словы
[правіць]| Роднасць | |
Устойлівыя словазлучэнні і фразеалагізмы
[правіць]Этымалогія
[правіць]Паходзіць ад ??