Беларуская

валіць I

ва-лі́ць

Дзеяслоў.

Корань: --.

IPA: []

прымушаць па́даць ◆ Бура валіць лес. Валіць з ног. Валіць дрэвы. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 133. — 968 с.
скідаць у вялікай колькасці, складаць без разбору ◆ Валіць усё ў адну кучу.
перан. перакладаць (адказнасць, віну, работу і пад.) на каго-, што-н. ◆ Валіць віну на іншых. Валіць усё на абставіны.

Роднасць
назоўнікі: валка дзеясловы: паваліць, зваліць

Паходзіць ад ??

ва-лі́ць

Дзеяслоў.

Корань: --.

IPA: []

ісці, рухацца натоўпам або па́даць, паднімацца ў вялікай колькасці ◆ Натоўп валіць. Пара валіць. Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы : больш за 65 000 слоў / уклад. : І.Л. Капылоў [і інш.] ; пад рэд. І.Л. Капылова. — Мінск : Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2016. — С. 133. — 968 с.
ужываецца як пабуджэнне да дзеяння ◆ Ну, валі ў магазін!
качаючы, збіваць з воўны ◆ Валіць валёнкі.

Роднасць
назоўнікі: валенне дзеясловы: паваліць, зваліць

Паходзіць ад ??